Het lijkt op het eerste zicht misschien geen evidentie, maar het is verbazingwekkend hoeveel inspiratie je kan opdoen door simpelweg naar de natuur te kijken. De natuur heeft immers al miljoenen jaren innovatie achter de rug en bedacht soms hele slimme oplossingen voor herkenbare vraagstukken. De wetenschappelijke term voor dit principe is bio-mimicry, en betekent letterlijk vertaald: het nabootsen van de natuur.

Daarnaast is het interessant om te leren welke bewerkingen natuurvriendelijk zijn en hoe je misschien alternatieven kan gebruiken voor door de mens gemaakte producten, om zo de kans op een natuurlijk recyclageproces (ook wel cradle to cradle genoemd) groter te maken.

DE NATUURLIJKE KRINGLOOP: CRADLE TO CRADLE

Cradle to cradle is één van de oudste principes binnen de circulaire economie, maar tegelijk één van de moeilijkste. Het basisidee in de natuur is dat elk natuurlijk product zijn plaats kent: iets ontstaat en is opgebouwd uit natuurlijke grondstoffen en verdwijnt op het einde terug in de aarde. Dit is in principe de meest doorgedreven kringloopgedachte die er bestaat. Met door de mens gemaakte producten is dit amper mogelijk, zo zien we ook in de kledingindustrie. Maar er wordt wel geprobeerd dit principe na te bootsen.

Het cradle to cradle-concept (C2C) werd aan begin van de 21ste eeuw voor het eerst verwoord door William McDonough en Michael Braungart. Zij beschouwen een kledingstuk als een planeetvriendelijk item, aangezien het (vaak) gemaakt wordt van natuurlijke producten. Dit houdt in dat er mogelijkheden zijn om het opnieuw te laten opnemendoor de natuur; of het biologisch afbreekbaar te maken.

In realiteit bestaat een kledingstuk echter niet alleen uit de basisgrondstof; vaak wordt deze vermengd met andere materialen, zoals polyesters, of bewerkt met kleurstoffen en coatings die een afbreekproces onmogelijk maken. De voorwaarde om C2C te doen slagen, is dan ook dat nieuwe producten helemaal anders gemaakt zouden worden, nl. met het oog op compostering.

NATUURLIJKE KLEURINGEN

Vandaag de dag hebben we keuze uit een overvloedig aanbod aan synthetische kleurstoffen. Zij zijn populairder dan natuurlijke kleuringen, omdat ze veel meer tinten toelaten en kleurvaster zijn. Er zijn nochtans veel planten die zich uitstekend lenen tot het bereiden van een kleurstof. Vroeger, tot 1850 ongeveer, was dit trouwens de normale gang van zaken om stoffen en garens te verven.
Het is niet altijd op het eerste zicht duidelijk welke kleur een bepaalde plant voortbrengt. Ergens is het logisch dat een rode biet ook een rode kleur zal afgeven, maar dat een ui een bruine crème oplevert, dat vraagt om wat experiment.

Bron: Close the loop


2 reacties

minoesjka · 06/06/2020 op 12:59

Wat een interessante blog.
Ja, de natuur is op heel veel gebieden een grote inspirator, waar we ook wel eens wat beter mee om mogen gaan.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

%d bloggers liken dit: